1/12

Maaslandse Dansvereniging DanceTime

MDV  DanceTime

 

Geschiedenis Dansclub MDV en het vervolg.

(Beknopt verslag van een lang, bewogen dansleven aan de oost oever van de Maas)

 

Over het wel en wee van de Maaslandse Dansvereniging, afgekort MDV, kan over de periode vanaf de start in augustus 1972 tot op de dag van vandaag met gemak een boeiende, lijvige roman geschreven worden. Bovendien zouden er  vele sappige afleveringen van de gezamenlijke roddelbladen mee gevuld kunnen worden. Onderstaande betreft slechts een beperkte inkijk in vele jaren dansgeschiedenis aan de Maas.

De beginjaren.

De rijke clubgeschiedenis begint op vier augustus 1972. Aan de wieg stond Dhr. Hub Bronneberg, de naamgever van het gelijknamige Maasmechelse verzekeringskantoor. De eerste voorzitter was L.A. Festjens. In 1974 werd hij alweer als voorzitter opgevolgd door Dhr. Fie Crijns. Het ledental groeide gestaag: van 65 in 1973 tot 132 volwassenen en 57 kinderen in het seizoen 1974-1975. In 1974 werd er namelijk ook een cursus kinderdansen voorbereid, die op acht januari 1975 van start ging.

Dhr.Hub Bronneberg, bijgenaamd de peetvader van MDV, en onder meer Dhr. Felix Jottay, vormden in die beginperiode de stuwende krachten. Er zouden later nog vele voorzitters en overige bestuursleden aantreden om de belangen van MDV te behartigen. Mensen die vaak geheel onbaatzuchtig zeeën van tijd spendeerden aan het welzijn van de club.

De eerste dansleraar was Dhr. Duchateau uit St.Truiden. In de maand september van het oprichtingsjaar werd er gestart met 23 koppels in de zaal Salamander aan de weg naar As. Daar vond ook op zeven januari 1973 de eerste showavond van MDV plaats. De eerste dansliga wedstrijd georganiseerd door MDV vond echter noodgedwongen plaats in Houthalen, in de zaal van het automuseum en wel op acht april 1973. In heel Maasmechelen was er geen geschikte zaal voorhanden. Het Cultureel Centrum bestond nog niet. Toen dat beschikbaar kwam,  werden in dat spiksplinternieuwe Cultureel Centrum dansliga wedstrijden georganiseerd door MDV. De eerste keer was op 28 maart 1976.

Oefenen in het Cultureel Centrum van Maasmechelen.

De gemeente Maasmechelen had voor MDV in het foyer speciaal een prachtige parketvloer van grote afmetingen laten leggen. Een enorme uitgave. Die vloer werd op momenten dat er niet op gedanst werd,  ter bescherming afgedekt met een speciale matten van een soort rubber. Die moesten telkens worden weggerold en werden weer teruggerold na gebruik. Toen deze na verloop van tijd versleten waren, werd door middel van bordjes en paaltjes onderling verbonden met dikke, rode koorden aan bezoekers duidelijk gemaakt dat er absoluut niet over die vloer gelopen mocht worden. Alleen aan de dansers van MDV  was het toegestaan naar hartenlust dansen op die gigantische vloer, die door de gemeente altijd perfect werd onderhouden. MDV had in het Cultureel Centrum zelfs een, zij het bescheiden, eigen opslagruimte.

Het gebruik van  die prachtige grote vloer  gaf menige danser het gevoel van grote luxe. Tijdens het dieptepunt in het ledenbestand stonden er vaak twee bedienden achter de toog ten dienste van slechts twee à drie koppels. De prijs voor een consumptie bedroeg een euro!  Wat een weelde. Aanvankelijk kwamen er veel dansers oefenen, waaronder ook de nodige wedstrijdkoppels  Dat kon soms een ware frustratie zijn voor de aarzelende beginners: een onvoorstelbaar verschil in niveau. Ook waren die beginners nogal eens getuige van onenigheid tussen de beide danspartners van bepaalde wedstrijdkoppels. Luidkeels gaven die blijk van hun ongenoegen over een al dan niet vermeende fout. Dat was dan goed hoorbaar en voor de andere aanwezigen nogal génant.  Soms werd er geoefend onder grote publieke belangstelling, namelijk als er een voorstelling in de schouwburg plaatsvond en de cultuurbeleving werd onderbroken voor een pauze. Zo kon het gebeuren dat er enkele koppels aan het oefenen waren en plotseling werden gadegeslagen door honderden belangstellenden in fraaie avondkleding.

Niet alles was luxe in dat Cultureel Centrum. Zo nam iemand plaats op een stoel, die vrijwel onmiddellijk doorzakte met als gevolg voor de onfortuinlijke  een vervelende blessure, die een eind maakte aan de dansloopbaan. Die defecte stoel had nooit op die plek mogen staan. Na verloop van tijd bleef het aantal gebruikers van de zaal ondermaats en werd de huurprijs fors verhoogd, wat de club noodzaakte de huur op te zeggen.

Roemrucht wedstrijdverleden.

In het eerste jaar van haar bestaan had MDV al deelgenomen aan nationale dansliga wedstrijden en er werden toen, en ook daarna, talrijke successen behaald. Zo werd er in het seizoen 1973-1974  met maar liefst twaalf wedstrijdparen deelgenomen aan de dansliga wedstrijden en de Belgische kampioenschappen. Die  twaalf koppels werden volledig identiek geschminkt en gekapt, de eigen kapper was aanwezig bij de wedstrijden om ervoor te zorgen dat elk kapsel in de juiste vorm bleef. Elke twee à drie weken was er ergens in België een wedstrijd waaraan MDV deelnam. Dat leverde tal van ereplaatsen op en de nodige eerste plaatsen. Op 22 mei 1976 vond er een internationale teammatch plaats in het Cultureel Centrum met ploegen uit Lyon, Amsterdam, Hasselt en  met deelnemers van MDV zelf.

Ook werden er topdansers uitgenodigd om demonstraties van hun kunnen te tonen. Ter illustratie enkele voorbeelden. Iin 1978vond er een demonstratie  plaats van het Engelse toppaar Keith en Judy Clinton, in 1981 was er zelfs een demonstratie van de wereldkampioenen 10- dansen  en in 1982 toonde het Australische toppaar Dough Newton en Cabdy Lane wat zij aan dansvaardigheden in huis hadden. Ook de latin wereldkampioenen Shirley en Sammy Stopfort toonden hun kunnen in Maasmechelen. Maar niet alleen de internationale top liet zijn danskunst zien, maar ook vele anderen,  zo  was er  uit Amstelveen de gehandicapten rolstoeldansgroep "De Raddraaiers" op bezoek.

Natuurlijk hoorde bij al die grote, veelal internationale dansmanifestaties,  ook een Internationale jury: zo waren er juryleden uit onder meer Duitsland, Nederland, voormalig Joegoslavië, Engeland en uiteraard uit België.

De financiën.

Aan die grote danswedstrijden waren natuurlijk de nodige kosten verbonden. Heel veel werk werd belangeloos verricht door de leden. Bij de grote dansmanifestaties werkten die soms dagen achtereen van de vroege ochtend tot diep in de nacht. Daarnaast werden inkomsten gegenereerd uit de toegangsprijzen, waarvan overigens een groot deel moest worden afgedragen aan de dansbond.

Op veel manieren werden in de loop der jaren aanvullende inkomsten gegenereerd. Ook de dagelijkse kas moest worden gespekt door de opbrengsten van allerhande activiteiten: van een demonstratie van wollen matrassen tot kienavonden toe. De meest vervelende klus was het functioneren van een bestuurslid van MDV als controleur namens de notaris bij het kienen onder meer in De Salamander. Dat betekende  eindeloze avonden nummers controleren, saai en vermoeiend. Het was een voorwaarde voor het verkrijgen van de gemeentelijke subsidie. En dan waren er, zeker in de jaren zeventig en tachtig vele tientallen sponsoren, variërend van de carnavalsvereniging De Zavelzekjes, Het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité, het Ontwikkelingscomité van de Belgische Sport, Belgisch Lloyd, banken,  reisbureaus, garages, autobanden handelaars, restaurants, een apotheker, tandartsen, een geneesheer, advocaten, politici, vele middenstanders ( van rolluiken, dakbedekkingen enz. enz. tot kleding- en schoenzaken enz. enz.

 Voor de leden zijn de consumptieprijzen en lesgelden altijd van een bescheiden niveau geweest in vergelijking tot prijzen elders. Die consumpties moesten  door de dansers gedurende de eerste 25 jaar van het bestaan van MDV in het toen nog aanwezige café van het Casino zelf worden gehaald. Vaak een hele klus, die soms uitliep op onhandige manoeuvres met volle dienbladen van de dansliefhebbers. Dat leidde een enkele keer tot glasgerinkel en een nat pak voor de amateurober. De clubkas had hier overigens geen enkel voordeel van. Ook kon het gebeuren dat de dansers in de zaal verrast werden door het bezoek van één of meer café-gangers die zwaar geofferd hadden aan Bachus en dus in hoge staat van beschonkenheid het dansgebeuren gadesloegen, al dan niet voorzien van luid commentaar. Het bleek vaak een hele kunst om de drinkebroers netjes kwijt te raken.

Jaren van zorg.

De bewogen geschiedenis, die van topparen, wereldkampioenen, bomvolle zalen met vaak meer dan 1100 betalende bezoekers, loopt via volhouders zoals bijvoorbeeld Guido en Nadine Schuermans. Zij maakten het absolute diepterecord mee in zaal Remigius in Vught:  ze waren daar op een  oefenavond het enige aanwezige danspaar, dus van plaatsgebrek, botsingen en ander ongemak was absoluut geen sprake. Het kon geen echt gezellige avond genoemd worden. Elkaar in de weg dansen was trouwens toen praktisch op elke oefenavond uitgesloten, want er was sprake van een sterk dalend ledenaantal en het absolute dieptepunt vormde dus die bewuste avond met slechts dat ene danspaar op de oefenavond. Dat maakte dat het voortbestaan van de club aan een zijden draadje hing. Gelukkig waren er op dat moment nog enkele ander paren die de club trouw bleven en zich voornamen de club met haar rijke geschiedenis niet ten onder te laten gaan. Dit groepje doorzetters, dat overigens nog steeds danst bij de club, en een gedreven bestuur, hebben ervoor gezorgd dat de  club kon voortbestaan. Een belangrijke oorzaak van de malaise moet gezocht worden in de toen tanende populariteit van het stijldansen. Mede door enkele dans. programma's  op de televisie in binnen-- en buitenland groeide de belangstelling weer.

Internationale Club.

MDV kende altijd een internationaal ledenbestand. Zo kwamen vanuit de Nederlandse grensstreek heel wat "Hollandse"dansparen als gast of volgden er danslessen. De bevolkingssamenstelling van Maasmechelen heeft een sterk internationale achtergrond en ook dat aspect kwam naar voren in de geschiedenis van de club. Uiteraard bevolkten vooral Belgen de club, waaronder een aanzienlijke groep van buitenlandse afkomst, met bijvoorbeeld wortels in Polen of Italië. Zo kon men zo af en toe een Italiaans of Pools woord opvangen.

Daarnaast waren er de reeds genoemde Nederlanders die onder meer vanuit Stein en omgeving en vanuit Maastricht, maar ook over een grotere afstand de weg naar MDV wisten te vinden. Dat kwam onder meer door de reclamecampagnes, variërend van grote borden langs de invalswegen, presentaties bij de opening van het culturele seizoen in het Cultureel Centrum, advertenties tot radioboodschappen toe. Later werden er nog dansdemonstraties bij de Bolster gegeven. wat leidde een licht groei in het ledenbestand. Jo Hudalis was als Nederlander van Sloveense afkomst en woonachtig in Maasmecheln zelfs enkele jaren voorzitte. De inzet van hem samen met zijn vrouw Rita en de overige bestuursleden betekende een positieve ommekeer. Zij waren bijna dag en nacht bezig met de club, wat resulteerde in een overtuigende groei.

Internationale pers.

Voor de komst van de moderne communicatie middelen met zijn vele elektronische mogelijkheden  verliep de informatiestroom via de geschreven pers of eigeninformatie bulletins. Zo werden er zelfs in diverse bladen  in binnen- en buitenland lovende woorden gesproken over MDV. Ter illustratie het volgende voorbeeld. Op 16 april 1987 schreef een zekere Charles Flood voor het Engelse blad Dance News "8 Nation Latin". (Excellent changing rooms were provided. All dancers had seats and tables allocated For their use throughout the evening queries were quickly and efficiently dealt with great organisation.

Dansleraren.

Natuurlijk is het voor een dansvereniging van levensbelang te kunnen beschikken over goede dansleraren. Daarbij is het frappant dat MDV  in de loop der jaren mocht profiteren van de talenten van grote namen: leraren voor de eigen dansers of voor andere verenigingen.  Zo  heeft het bekende danspaar Guy Jottay ( zoon van een van de pioniers van MDV, Felix Jottay ) en Claudia Smets ook de nodige danspassen gezet in het Casino en Cultureel Centrum onder de vlag van MDV. Dit paar bereikte de wereldtop. Momenteel hebben ze een dansschool in een stadsdeel bij Antwerpen. Guy is ook bekend van zijn optredens in diverse t.v. programma's. en ook zijn dochters zijn zeer talentvol. Ook Gerard Craenen, de leermeester en inspirator van de huidige dansleraar Eddy Nowicki, vormde met zijn vrouw Bertha Gilissen een wedstrijdpaar dat uitkwam voor MDV. Later zouden zij vele jaren lang het zeer gewaardeerde lerarenkoppel vormen van de dansclub ie Stokkem. Tijdens oefenavonden in Stokkem danste Gerard met grote bewegingen zeer sierlijk in zijn eentje, dus zonder danspartner over de vloer. Dat leidde bij nieuwelingen tot nogal wat verbaasde blikken. De huidige dansleraar van Dance Time, Eddy Nowicki, lijkt ook in dat opzicht op zijn illustere leermeester. Ook hij zwiert nogal eens in een een  solovoorstelling over de dansvloer.

 

Dhr. Jos Corbeel met zijn vrouw Rita gaven gedurende vele jaren dansles Zij zijn echter gestart als danskoppel en later wedstrijdkoppel uitkomend voor MDV. Jos  Corbeel vervulde een dubbelfunctie, naast leraar was hij tevens voorzitter. In die tijd fungeerde een ander bestuurslid, Dhr.Sjaak Coenen, als een soort hulpleraar. Na afloop van de les nam hij met wie dat wilde nog eens de danspassen door. Dat gebeurde vaak in de gang of zelfs op het podium om te voorkomen dat anderen gehinderd werden. Menig café bezoeker, die de ang passeerde, bleef verbaasd staan kijken naar het dansgebeuren. Het kon ook gebeuren dat er het nodige commentaar werd gegeven, helaas niet altijd even deskundig.

In september 2006 werd er een nieuw, jong, dynamisch danskoppel aangesteld als dansleraren: Vanessa Natale en Antonio Falzone. ZIj waren zeer talentvol en hadden in 2004 het Benelux kampioenschap Latin gewonnen en in 2006 werden zij Belgisch vice-kampioen.  Later behaalden ze zelfs de eerste plaats. Een indrukwekkende wedstrijd waar vele leden van MDV als supporter bij aanwezig waren. Ze dansten bijvoorbeeld een jive die welhaast bovenmenselijk leek. Antonio raakte nauwelijks de vloer, hij zette zich zodanig af dat het leek alsof hij voordurend zweefde. Een geweldige dansprestatie van dat koppel. Vanessa zou later ook nog extra landelijke bekendheid verwerven door haar deelname aan een t.v. dansprogramma, waarvan de opnamen werden bijgewoond door haar supporters van MDV. Het verschil in niveau met de hobbydansers was vaak enorm.

Nieuwe wegen.

 Onder meer door hun komst, hun innemende spontaniteit, de vele geestige opmerkingen, hun warme belangstelling (Antonio bijvoorbeeld kwam bijna altijd iedere aanwezige persoonlijk begroeten met een ferme handdruk) voor hun cursisten en de grote bestuurlijke inzet groeide de club voorspoedig, zelfs zodanig dat het toenmalige bestuur er wel een dagtaak aan leek te hebben. Dat was een onhoudbare toestand. Naast een reguliere dagtaak en familiare verplichtingen vaak vele tientallen uren per week besteden aan het leiden van een dansclub is op de lange duur niet vol te houden. Vanessa en Antonio besloten toen in overleg met het bestuur om de club over te nemen. Dat betekende in feite het einde van MDV als club, maar de naam bleef bestaan en ook alle danslessen en oefenavonden en verenigingsactiviteiten werden in stand gehouden en aangevuld met speciale thema oefenavonden in onder meer zaal De Jagersborg.

 Naast het stijldansen ontplooide het koppel vele andere activiteiten, van jeugddans tot allerhande soorten fitness en zelfs yoga. Hun zumba- en bokwalessen werden door grote aantallen deelnemers bezocht.

Het echtpaar besloot de activiteiten te verplaatsen naar een eigen zaal aan de Koninginneweg. De naam MDV werd verruild voor Momentum. Het ontplooien van nieuwe activiteiten betekende dat Vanessa en vooral Antonio vaak in het buitenland vertoefden. Daardoor en door hun drukke dagelijkse programmam besloten ze het lesgeven over te dragen aan andere leraren. Zo verzorgde het huidige lerarenkoppel van DanceTime, Erna Willems en Eddy Nowicki, de stijldanslessen. Op een gegeven moment werd besloten om die activiteiten te verplaatsen naar het Casino en zo was het dansgebeuren weer terug op de plek van het begin. Daar liggen ook matten over de parketvloer, maar die moeten blijven liggen tijdens het dansen.

 Erna en Eddy namen ook formeel het stijldansgebeuren over. Daar hoorde natuurlijk weer een nieuwe naam bij en zo was DanceTime geboren.  Erna en Eddy ontpopten zich als zeer bekwame en gedreven dansleraren. Zij hebben een indrukwekkende dansloopbaan achter de rug, waarin zij vele triomfen op hoog niveau mochten beleven. Dat betekende dat hun een leven geheel in het teken stond van de dans. Die enorme bagage aan kennis en kunde stellen zij momenteel ten dienste van hun cursisten, die hun inzet en warme betrokkenheid enorm waarderen.

 Voor de cursisten die al heel lang dansen bij MDV was het altijd even wennen aan nieuwe leraren, nieuwe choreografieën, andere accenten, een verbetering van de houding enz. Dat was niet altijd gemakkelijk, maar wel uitdagend, boeiend en verfrissend.

Traditie gehandhaafd.

Naast het dansen was en is het gezelligheidsaspect altijd erg belangrijk geweest. Erna Willems toont zich telkens weer een geweldige gastvrouw voor haar dansers. Zij zorgt ze ervoor dat de op zich nogal sobere zaal, er altijd feestelijk uitziet. Zij handelt op die manier in de lijn van haar voorgangers. De cursisten hadden het niet beter kunnen treffen: een mix van dansen onder leiding van uiterst bekwame leraren  en veel gezelligheid en sfeer. De vele clubactiviteiten bleven: naast lessen, oefenavonden, danswedstrijden, een  teammatch Sinterklaasavond, Kerstavond, nieuwjaarsreceptie enz.. Er werd zelfs een zeer succesvol tweedaags reisje naar  Parijs georganiseerd, waar een flashmobs werden getoond. Zo blijft de traditie, die al bestaat vanaf de beginjaren, gehandhaafd. De vele uitstapjes, excursies wandelingen, zelfs een gastronomisch weekend, (dansen maakt immers hongerig, momenteel  goed begrepen door Erna, die elke oefenavond de aanwezigen verwent met allerhande hapjes en lekkernijen), slotbanketten, carnavalsavonden, ledenvergaderingen enz. enz.. vinden hun vervolg in de vele huidige activiteiten. Die vele activiteiten, bijv. herfstwandelingen in de bossen rondom Maasmechelen met een borrel onderweg en koffie met vlaai na afloop. Zo was er een reis naar Maredsous, alwaar het zware klooster bier werd geproefd, waardoor na afloop het dansen in een zaaltje te gast bij een Franstalige dansclub in Waals dorpje, niet altijd geheel volgens het dansboekje verliep. Of in Luik in het souterrain van een school met aftandse toiletten met bijzonder sjiek geklede gasten in een uiterst groezelige omgeving, waar de MDV-ers  in het Frans enkele dansjes kregen aangeleerd, waaronder de Boston Twostep. Het à droit en het à gauche werden door diverse Mechelaars door elkaar gehaald, dat leidde tot de nodige stuntelige variaties in het gewenste dansprogramma.

 Ook het bezoek aan  Bochholt bij een bevriende dansvereniging vereniging blijft in de herinnering van de deelnemers te boek staan als een zeer bijzondere dag.  Het hoogtepunt betrof een bezoek aan het torenverplaatsingsmuseum en het brouwerij museum van Martenspils.

Een van de meest eigenaardige wandelingen was die in Stokkem bij de Wissen. Getooid in wandelkleding, voorzien van stevige wandelschoenen, regenkleding enz.  bleek de wandeling niet verder te gaan dan van het parkeerterrein tot in het gebouw waar van alles over de rijke mandenvlecht historie werd verhaald. De wandelaars stonden er in hun ongewone uitdossing nogal ongemakkelijk bij. Gedenkwaardig was ook de tocht per touringcar naar het Nederlandse Vlissingen in Zeeland  als tegenbezoek aan de door een bevriende Nederlandse club georganiseerde danswedstrijd..Enkele supporters wilden een frisse neus halen, maar raakten door toedoen van een klunzige gids de weg kwijt, zowel naar het zeestrand als de weg weer terug naar de danshal, waardoor ze het overgrote deel van het dansgebeuren misten. De terugreis leek eeuwig te duren door hinder ten gevolge van stevige sneeuwbuien.

Zaalperikelen.

In de loop der jaren was het verkrijgen van de zaal in het Casino vaak erg lastig gebleken. Die zaal was in feite bestemd voor de kerk en de parochie en alles wat daaruit voortvloeide aan maatschappelijke verplichtingen. MDV moest genoegen nemen met de resterende beschikbare tijd. Daardoor vielen nogal eens lessen en oefenavonden uit.

Soms werd er uitgeweken naar het ongezellige, pover gemeubileerde souterrain van het Casino, of naar een  schoollokaal naast het Casino. Het Casino is de plek waar de dansers uiteindelijk altijd weer terugkwamen, ook al hebben er menig keer mensen voor een gesloten deur gestaan in de tijd dat de mobiele telefoon nog niet bestond. Er was toen een soort telefoonketen, maar die werkte niet altijd perfect. De één moest de ander bellen, maar de keten brak als iemand onbereikbaar bleek. Onvoorstelbaar in het digitale tijdperk waarin  we nu leven. Gelukkig hebben de toenmalige danskoppels, waaronder één uit Maastricht, die enkel malen tevergeefs naar Maasmechelen kwamen gereden, zich niet laten ontmoedigen en bleven de club trouw.

De dansclub heeft daarom ook gepoogd in andere zalen haar activiteiten te ontplooien. Enkele jaren werd er gedanst in zaal Remigius te Vught. Helaas verliep dat ook niet altijd vlekkeloos. Soms zaten vogeltjes in de weg: Er werd dan een vogelshow gehouden en die had voorrang op de dansers. Een ander probleem was het verwarmingssysteem: Vaak was het er bloedheet, maar andere keren bitterkoud. De dansers die pech hadden moesten zelfs een paraplu te voorschijn halen, omdat het dak hier en lekte. Die problemen werden uiteindelijk verholpen, er kwamen zelfs de broodnodige nieuwe toiletten.

De vele hindernissen deden de dansers uitwijken naar de superluxe bovenzaal in de Nachtegaal te Opgrimbie. De zaal was aan de krappe kant en ook daar moesten de dansers vaak het veld ruimen voor trouwerijen en andere feesten. Zelfs een zeer onderkomen zaaltje in de bekende school TIM werd een poosje benut als danswalhalla, maar dan een met de nodige hindernissen, zoals een enorme breuk in de  vloer, die noopte tot vreemde danspassen teneinde op de been en in de maat te blijven. Uiteindelijk werd er toch weer gekozen voor het Casino, maar de problemen van bleven.

 Antonio en Vanessa droomden vaak hardop, samen met hun cursisten, over een eigen zaal. Het bleef helaas bij plannen totdat het echtpaar plotseling meedeelde dat de dansactiviteiten naar een door hun gehuurde zaal zouden worden verplaatst. Met de nodige voortvarendheid zorgden zij voor de ombouw van een voormalig winkelpand tot een heuse dansschool. Toen was ook het juiste moment aangebroken voor een nieuwe naam: Momentum, een technische term uit de danssport. Met veel elan en enthousiasme werd het dansgebeuren gecontinueerd.  De meest recente stap is de terugkeer naar het Casino met af en toe als uitwijkplaats zaal Remigius in Vught..

Afsplitsingen, andere wegen, zijpaden.

Zoals dat overal plaatsvindt in het intermenselijk verkeer, waren er ook bij MDV wel eens momenten, waarop niet iedereen tevreden was met verloop van het clubgebeuren. Dat leidde zelfs tot enkele afsplitsingen, bijvoorbeeld de bekende, inmiddels opgeheven, dansvereniging de Rolly's. Maar ook om praktische redenen kon er besloten worden tot het oprichten van een eigen dansclub, zoals ondermeer het echtpaar Simon en Lea Stouten-Vanderhallen, voormalig wedstrijdpaar van MD , dat deed in Rekem waar tot op de dag van vandaag een kleine oefengroep actief is en Therese en Gino Sblenolorio, die een eigen dansschool in Maasmechelen zijn begonnen.  

Lief en leed.

Het leven van een danser gaat helaas ook niet altijd over rozen. Zo is ook de weg van de dansgeschiedenis van MDV geplaveid met de nodige hobbels, die er zelfs toe leidden dat mensen teleurgesteld de club verlieten. Toch wist de club vele stormen en organisatievormen te doorstaan. Uit de clubcontacten zijn hechte vriendschappen voor het leven ontstaan. Lief en leed gingen niet voorbij aan het leven van de dansers. Veel begroetingen en begrafenissen werden bezocht,  gelukkig slechts een enkele maal betrof het een actief lid of een bestuurslid.

Ook bruiloften of jubilea werden bezocht. Geluk en tegenslag, nieuwe verbindingen en echtscheidingen, werkeloosheid en grote voorspoed, armoede en rijkdom, kortom het hele spectrum van het menselijk bestaan was merkbaar rondom  de dansvloer. Gelukkig wordt er langs de Maas nog steeds met veel plezier gedanst, de naam MDV wordt dan wel niet meer gebezigd, maar de geest van MDV zal tot in lengte van dagen blijven bestaan.

Tot slot.

Helaas is het onmogelijk om iedereen die zich in de loop der jaren heeft ingezet voor de club bij naam te vermelden. Eigenlijk zou in Maasmechelen voor al degenen die meegeleefd en gewerkt hebben een fraai gedenkteken moeten verrijzen. Een doorlopende dansgeschiedenis van nu al 44 jaar, een positief, sportief en vreugdevol gebeuren verdient dat. Nu staan er alleen nog maar in diverse porseleinkasten kopjes met daarop het  embleem en de naam van MDV of liggen er shirts achter in de een of andere linnenkast voorzien de naam MDV. Helaa is de mascotte uit de beginjaren, een grote groezelige teddybeer is verdwenen, ook de nieuwe, schone beer die in 1996 aan het toenmalge bestuur werd aangeboden, maar niet echt in dank werd aanvaard: een clubicoon wordt niet zomaar terzijde geschoven. Dat roept ons allen op het dansgebeuren ontsproten aan MDV tot in lengte van dagen te laten voortbestaan.

Met dank aan Dhr. Witze Jellema voor het opstellen van deze tekst.

Wordt vervolgt ...

Dance Time

Tel +32 (0)494 29 73 43

© 2015

by Dansschool Dance Time

  • Twitter Clean
  • Facebook Clean
  • Vimeo Clean
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now